vrijdag 13 september 2013

En toen liep het anders.....


Vorige week vrijdag schreef ik,over onze trouwdag!
Aan de fijne en mooie dag kwam 's middags een einde, toen mijn man mij belde dat hij een ongeluk had gehad met zijn scooter.
Zo wat stond ik te beven. Ik verplichte mezelf rustig te blijven, omdat mijn twee jongste kids ook thuis waren. Ik had de schrik er goed in. Tranen met tuiten kwamen er toen de kids ook begonnen te huilen.

Vervolgens alles geregeld om te vertrekken naar het ziekenhuis.
En dan kom je in een nieuw ziekenhuis, waar je de weg niet weet.
Je hoofd zit vol vragen en emoties!
Gelukkig had ik snel mijn mannetje gevonden. Alleen wel geplankt en aan alle toeters en bellen.
Daarbij bekroop me een naar gevoel..... Wat was er gebeurd? 
En dan al,die medische termen, ja als leek denk je wat betekend dat allemaal.
Maar ik als verpleegkundige ken veel van die termen. Nou ik weet wel dat je op zon moment toch maar beter een leek kan zijn.
Naar een lange middag en een stuk van de avond werd mijn man een nachtje opgenomen.
Met een bloeduitstorting in zijn strottenhoofd door het riempje van de helm en een flinke vleeswond boven zijn rechterknie. Die vervolgens ook provisorisch is gehecht omdat er een stuk vlees mist.
En alle kneuzingen en pijnlijke spieren.

Dan komen de verhalen en flash backs voor mijn man. Net na een tunneltje, die onoverzichtelijk is,
kwam er een andere scooter die de binnenbocht nam met snelheid. Daardoor ontstond er een frontale  botsing.
Nu een week later en de scooter Total Loss is verklaard, beginnen we te beseffen dat mijn man toch erg veel geluk heeft gehad. En waar een helm niet goed voor is!
En dan besef je ook nog eens dat je ooit het juiste vak hebt gekozen.
Ik kan mijn mannetje zelf helpen en de wond verzorgen! En dat is erg fijn!
Straks gaan we weer voor controle naar het ziekenhuis. Ben benieuwd!

En dat gaf een hele andere draai aan onze elf jarige trouwdag!
De zee was die dag niet rustig, maar woest!
En dan al die lieve woorden, berichten en kaartjes die je krijgt!
Echt hartverwarmend! Het doet goed te weten dat er zoveel mensen zijn die aan je denken en met je meeleven!.
                   Scraffy

2 opmerkingen:

  1. Had je vorige berichtje niet gelezen over je trouwdag, maar dit hoop je eigenlijk nooit hoeven te mee maken en vooral niet op zo'n dag.
    Kan me indenken dat je erg geschrokken bent, dat had ik nml. ook al een paar keer als mijn man belde dat hij een ongeluk had gehad onderweg of vaker op z'n werk. Hou m'n hart vast en hoop dan altijd maar op een goede afloop.
    Beterschap voor je man.

    BeantwoordenVerwijderen
  2. Bah wat naar zeg.....ik krijg er zowaar kippenvel van op mijn armen!Hopelijk is hij weer gauw wat opgeknapt!Beterschap en sterkte ermee!

    BeantwoordenVerwijderen